अनुभव आणि भावनांच्या धाग्यांनी विणलेल्या माझ्या आयुष्याच्या वाटेवरती, एक व्यक्तिमत्त्व आहे ज्याची उपस्थिती मी श्वास घेत असलेल्या हवेइतकच आवश्यक आहे – माझी आई मंजुळाबाई जेजुरकर… तिचा प्रभाव कौटुंबिक संबंधांच्या पलीकडे पसरलेला आहे; ती एक अमूल्य जीवनाचा भाग आहे, जिच्यावर आमचे जीवन बांधले आहे, प्रेम, त्याग आणि अटूट शक्तीचे रूप अशी माझी प्रेमळ आई आहे. अतिशय प्रतिकूल परिस्थितीतून संकटाना सामोरे जाताना तिने आम्हाला जगवले…
माझी आई प्रेमाचा झरा जोगलटेभी ता सिन्नर तालुक्यातील एक खेडे गावात 63 साली लग्न झालेल्या मंजुळाबाई जेजुरकर खुप हालाखीची परीस्थिती. अशा वेळी तिने आम्ही चार भावंडे रोज दुसऱ्याच्या शेतात काम करून संध्याकाळी बजार घेऊन जेवण बनवायचे उरलेले शिळेपाके तिला मिळवायचे. तरी ती येवढी खुष राहायची, कारण वडील अपंग असल्याने तिला पर्याय नसल्याचे एकटीलाच सर्व जबाबदाऱ्या पार कराव्या लागल्या. हे करताना खूप त्रास सहन करावा लागला. कारण घरात एक सवत होती, तिचा पण खूप त्रास होता.
माहेरी सांगता येत नव्हते. तेथे पण सावत्र आई होती म्हणुन सगळं मुकाट्याने सहन करुन आम्हाला आईने खुप चांगले संस्कार दिले. आम्ही दोन बहिणी आणि दोन भाऊ. मला नेहमी आई समजून सांगायची मुलीने हे करु नये ते करु नये आज समाजकार्य करत असताना आईच्या प्रतेक शब्दांची आठवण येते. आपली आई शिकलेली नव्हती पण तिने जी संस्कृती आणि संस्कार आणि संसार जिद्द चिकाटी मेहनत हे सर्व आई मुळे मिळाले.
मला जीवनातील परीक्षांना सामोरे जाण्याची प्रेरणा माझी आई देते. अनेक वर्षांच्या अनुभवातून आणि कष्टातून मिळालेली तिची बुद्धी हा एक मार्गदर्शक प्रकाश आहे जो माझा मार्ग प्रकाशित करतो, मला आत्मविश्वास आणि कृपेने जगाच्या गुंतागुंतीकडे सकारात्मक विचार करण्यास मदत करते. सामाजिक कार्यात मला माझ्या आईने दिलेली शिकवण प्रेरणादायी ठरते आहे. सिन्नर तालुक्यातील जोगलटेंभी येथून सुरू झालेल्या आव्हानांचा प्रवास पुढे नेताना तिने दिलेला संस्कारांचा वसा आज जगण्याची प्रेरणा देतोय…
📎
(*माझी आई* या सदरासाठी आपणही लेख पाठवू शकता… सोबत आपल्या आईच्या, परिवाराच्या आठवणीतील दोन तीन फोटोही लेखासोबत पाठवा. अवश्य प्रसिद्धी दिली जाईल.
*📎लेख पाठवण्यासाठी व्हाट्सएप संपर्क क्रमांक : 7720030574*
*विजयकुमार इंगळे*
*संपादक*
*विकासाची वाट न्यूज, नाशिक
